ΔΕΣΜΟΙ ΜΕ ΤΗΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ

Όπως αποδεικνύεται από τα βαπτιστικά ονόματα των συγχωριανών μας, το Βυδιάκι ήταν, με αυτά, στενά συνδεδεμένο με την Αρχαία Ελλάδα.
Το αναφέρουμε προς τιμή του χωριού μας, που κράτησε-όπως και άλλοι οικισμοί-δια μέσου των αιώνων και των δοκιμασιών, άρρηκτους τους δεσμούς με την ένδοξη αρχαία ιστορία. Είναι τούτο μια ακόμη απόδειξη, από τις πάμπολλες, αναλλοίωτης Ελληνικής Φυλετικής και ιστορικής συνέχειας. Μερικά από αυτά:
Αλέξανδρος, Αλκιβιάδης, Αριστείδης, Αριστομένης, Αριστοτέλης, Δημοκλής, Δημοσθένης, Διομήδης, Επαμεινώνδας, Θεμιστοκλής, Θεόδωρος, Θρασύβουλος, Λεωνίδας, Μεγακλής, Μενέλαος, Μιλτιάδης, Νεοκλής, Νικόλαος, Ξενοφών, Πελοπίδας, Περικλής, Σωκράτης, Τηλέμαχος, Φίλιππος.
Αθηνά, Αλεξάνδρα, Ανδρομάχη, Ασπασία, Ελένη, Ερμιόνη, Ευανθία, Ευθαλία, Καλλιόπη, Κλυταιμνήστρα, Μελπομένη, Ολυμπία, Πηνελόπη, Πολυξένη κ.α.
Βεβαίως, πολλά και συνηθισμένα είναι και τα ονόματα που έχουν καταγωγή από τους Βυζαντινούς χρόνους, όπως:
Κωνσταντίνος, Αλέξιος, Ευστάθιος, Θεοδόσιος, Μιχαήλ…

ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

Κατά την πρώιμη αρχαιότητα, γύρω στο 12 αιώνα π.Χ., στη τοποθεσία μεταξύ του λόφου της Παναγιάς και Λιάσσας, Κατουβρύσης, Ψάρραινας βρισκόταν οικισμός. Αποδεικτικά στοιχεία πείθουν ότι ήταν η αναφερόμενη από τον Όμηρο πόλη Στρατίη(Στράτος). Στο λόφο της Παναγιάς, σώζεται ακόμα μέρος των Μυκηναϊκών (Κυκλώπειων τειχών). Το τείχος αυτό είναι όμοιο με εκείνα των Μυκηνών και της Ψωφίδας με ορθογώνιους λαξευτούς λίθους ισοδομικής κατασκευής.
Οι κάτοικοι της Στρατίης μαζί με τους κατοίκους 8 ακόμη Αρκαδικών πόλεων, πήραν μέρος στην εκστρατεία εναντίον της Τροίας υπό την αρχηγία του Αγαπήνορα. Μετά την καταστροφή της Τροίας, κατά την επιστροφή τους στην Ελλάδα, οι Αρκάδες επλήγησαν από θύελλα η οποία τους έριξε στη Κύπρο. Εκεί έγιναν οικιστές της Πάφου, όπου ακόμη και σήμερα ομιλείται το αρχαίο Αρκαδικά γλωσσικό ιδίωμα.
Μαχητές από τη Στράτο πολέμησαν τους Πέρσες στις Θερμοπύλες και τις Πλαταιές. Ενώ αργότερα έλαβαν μέρος και στο Πελοποννησιακό πόλεμο, ενώ υπήρξε παρούσα σε όλες τις μικρότερης ή μεγαλύτερης σημασίας διενέξεις μέχρι και την εποχή της κυριαρχίας των Μακεδόνων.
Η Στράτος αναφέρεται από τον Παυσανία , τον Στράβωνα, τον Νόννο, τον Όμηρο και τον Ηρόδοτο.
Η περιοχή μας εξακολούθησε να κατοικείται, σύμφωνα με διάφορες αναφορές, καθ’ όλη την διάρκεια του Μεσαίωνα. Δοκιμάστηκε από τις λεηλασίες των Γότθων του Αλάριχου, πέρασε στην κυριαρχία των Φράγκων της Υψηλής Βαρωνίας της Άκοβας , ταλαιπωρήθηκε από τους Καταλανούς ηγεμόνες πριν αναπνεύσει από το 1430 έως το 1460 υπό τους Παλαιολόγους. Από το 1460 κάνουν την εμφάνισή τους οι Τούρκοι, έρχονται σε σύγκρουση με τους Ενετούς, η Πελοπόννησος ξεσηκώνεται το πλευρό των Ενετών.
Κατά την ταραγμένη αυτή περίοδο, στα μέσα του 16ου αιώνα φαίνεται πως δημιουργήθηκε ο οικισμός του Βυδιακίου σε δύσβατη περιοχή και καλά κρυμμένη στην πλαγιά της αριστερής όχθης του Ερυμάνθου, στην περιοχή που τώρα ονομάζουμε «Παλιοβύδιακο». Οι πρώτοι κάτοικοι ήρθαν από την Γορτυνία, την Ηλεία, την Αχαΐα, την Κορινθία ακόμη και την Μικρά Ασία στην προσπάθειά τους να αποφύγουν την γενικότερη αναταραχή και τις διώξεις.

Η εκεί Αγία Μαρίνα, ο Αη Γιώργης και ο Αη Νικόλας στον Κισσό φαίνεται πως χτίστηκαν τότε. Κατά την δεύτερη Τουρκοκρατία (1715-1821) το χωριό μετατοπίστηκε στο κάτω άκρο του σημερινού χωριού, στην Κάτω Ρούγα όπου ακόμη διακρίνονται χαλάσματα των πρώτων οικιών.
Σε ψηλότερη , δεσπόζουσα θέση χτίστηκε ο πύργος του Αγά και δίπλα του μεγάλη αποθήκη για την συγκέντρωση τη φορολογίας των προϊόντων που παρήγαγε το χωριό. Με τν απελευθέρωση η αποθήκη εκείνη, μετά από σχετική διαρρύθμιση, μετατράπηκε σε Ναό του Αγίου Δημητρίου ο οποίος λειτούργησε μέχρι το 1966.
Κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας το Βιδιάκι δεινοπάθησε επανειλημμένως από τους Τούρκους. Το 1792 επειδή βοήθησε τον Ανδρίτσο και τους αγωνιστές του.
Το 1808 κατά την διαμάχη του Βελή Πασά με τον Αλή Φαρμάκη και τον Κολοκοτρώνη το Βιδιάκι μαζί με το Καρδαρίτσι καταστράφηκαν από τον Βελή γιατί αγωνίστηκαν στο πλευρό του Κολοκοτρώνη.
«Ζαπίτες» του Βιδιακίου ήσαν οι Λαλαίοι Τουρκαλβανοί, γνωστοί για την αγριότητά τους. Συνήθης εξευτελισμό των Βιδιακιτών από το ντόπιο Αγά ήταν να στέλνονται στο Λάλα, πέντε ώρες δρόμο, για «μια πρέζα ταμπάκο».

Από την αρχή της Επανάστασης οι Βιδιακίτες βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή του αγώνα. Τριάντα οπλοφόροι με οπλαρχηγό τον Πανάγο Αθανασόπουλο και σημαιοφόρο τον Κοσμά Γιοβάνη πήραν μέρος στη μάχη του Πουσίου – λάλα τον Ιούνιο του 1821. Οι Αιγύπτιοι του Ιμπραήμ επανειλημμένως λεηλάτησαν το χωριό. Αρκετοί είναι οι Βιδιακίτες που αγωνίστηκαν σε όλη την διάρκεια του Αγώνα «στην Πάτρα, την Κόρινθο, τα Τρίκορφα, το Μεσολόγγι, την Αθήνα κ.α.» όπως μαρτυρούν οι Σισίνης, Δεληγιάννης, Πλαπούτας, Κολοκοτρώνης, Πετμεζάς και Χατζηχρήστος.
Αλλά και στους νεώτερους αγώνες οι Βιδιακίτες υπηρέτησαν στον Ελληνικό Στρατό και αγωνίστηκαν στην Μικρά Ασία, τους Βαλκανικούς Πολέμους, το Αλβανικό Μέτωπο. Είκοσι εννέας από αυτούς δεν επέστρεψαν στην πατρίδα τους. Το ηρώο στην πλατεία του χωριού τιμά την θυσία τους.