ΠΑΝΑΓΙΑ Η ΒΥΔΙΑΚΙΤΙΣΣΑ

Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου

Οι Θαυματουργές επεμβάσεις της

Από τους παλαιότερους ακούσαμε για θαύματα της Παναγίας του χωριού μας. Κάποιοι μεγαλύτερη τα βίωσαν στις ημέρες τους. Φανερή η Χάρη και η Προστασία Της στο χωριό μας. Σ’ όσους προσπέφτουν με πίστη στην εικόνα Της. Προστασία στο σύνολο, προστασία στα άτομα.

Περιληπτικά αναφέρουμε:

1) Ακρίδα είχε πέσει εκείνη τη χρονιά στην περιοχή. Ο αφανισμός των καλλιεργειών λίγο ακόμη και θα ήταν ολοσχερής. Τα από το κράτος διατιθέμενα μέσα καταπολέμησης -πετρέλαιο και πίτουρο- ήταν ανίσχυρα να εξαλείψουν την φοβερή αυτή Φαραωνική πληγή. Και τότε οι Βιδιακίτες προσέφυγαν στη Παναγία. Έκαναν λιτάνευση της Εικόνας της Κοίμησης, της βορεινής του Τέμπλου. Και ω, του θαύματος! Οι ακρίδες σηκώθηκαν στον αέρα. Και σαν σύννεφο βουερό, κατευθύνθηκαν προς την Ντάλομη, έπεσαν στο ποταμό Ερύμανθο και πνίγηκαν.

2) Σε περιόδους ανομβρίας κατά τα «Μαγιάπριλα» οι χωριανοί μας «έβγαζαν» την Εικόνα. Σε μια από τις αρκετές τέτοιες λιτανείες ήταν, που μετά τη λειτουργία που προηγήθη, όταν από Λόη και Αλώνια φτάσαμε στο Γερο-Πλάτανο, συννέφιασε. Ώσπου να κατηφορίσουμε στη Σκαλίτσα άρχισε η βροχή. Προλάβαμε και μπήκαμε στον Άγιο Δημήτρη (παλαιό). Άνοιξαν οι καταρράκτες του Ουρανού και όλο το χωριό που ακολουθούσε, ύμνησε τη Σκέπη του χωριού μας, την Πλατυτέρα «Νεφέλης». Δεν ήσαν δε λίγες οι φόρες που τα γύρω χωριά (Δίβρη-Κούμανι κ.α.) παράγγελναν, «Να βγάλουν οι Βιδιακίτες την Εικόνα της Παναγίας, για να βρέξει».

3) Κατά τον πόλεμο του ’40, τρεις φορές έγινε επίταξη κτηνών σ’ όλη την Ελλάδα. Άλογα, μουλάρια, ακόμη και μεγαλόσωμα γαϊδούρια πήραν. Εκτός από το Βυδιάκι. Πήγαν οι χωριανοί μας να παραδώσουν τα ζώα τους στα Λαγκάδια, στην επιτροπή Επιτάξεως, μα εκεί τους επεδείχθη διαταγή του Υπουργείου Στρατιωτικών, που διελάμβανε: «Δεν επιτάσσονται ζώα και κάρα εις Βυδιάκιον. Τα πήραν και ξαναγύρισαν, απορώντας για την εξαίρεση. Την απέδωσαν σε επέμβαση της Προστάτριας Θεοτόκου. Θα πείτε: κι αυτό τι σημαίνει. Σημαίνει ότι οι χωριανοί μας με τα ζώα τους έσπειραν και θέρισαν. Και το Βυδιάκι στην φοβερή πείνα του ’41 δεν πείνασε όπως αλλού.

4) Στον ίδιο πόλεμο (1940-41), μόνο ένας Βιδιακίτης σκοτώθηκε, ο από χρόνια ξενιτεμένος Ταμπούρης Ι. Αβραάμ.

Ο Ναός της Παναγίας (υψομ. 741) παλαιά ήταν Ναός των Αγίων Κωνσταντίνου & Ελένης. Ήταν φυσικά μικρότερος. Γιατί κατά την διάρκεια εργασιών που γίνονταν το 1979, βρέθηκαν μέσα στο Ναό, κάτω από το πλακόστρωτο δάπεδο και κατά μήκος του βορεινού τοίχου, τάφοι με σκελετούς.
Και βέβαια οι τάφοι αυτοί θα βρίσκονταν , έξω του Ναού, τότε που αυτός ήταν μικρότερος. Μεγαλώνοντας τους οι Πατέρες μας, έκλεισαν μέσα και μνήματα. Πότε μετετράπη σε Ναό της Θεοτόκου είναι άγνωστο.
Υποθέτουμε πως τούτο να έγινε στα χρόνια της Επανάστασης, γιατί στο κατάλογο ψηφοφορίας του 1829, αναφέρεται ως εκκλησία της Παναγίας. Στο υπέρυθρο της Νότιας θύρας του ναού, υπάρχει σκαλισμένη στην πέτρα η χρονολογία: 2 ΜΑΡΤΗ 1871
Ε.ΑΘ.Σ.Α. Τότε πρέπει να ανακατασκευάστηκε μεγαλύτερος. Το δάπεδο είναι πλακόστρωτο, από ορθογώνιους πελεκητούς λίθους σε σειρές. Κάτω από τον πολυέλαιο, μέσα σε δύο μεγαλύτερα λίθινα τετράγωνα, χιαστί κατασκευασμένα, υπάρχει μικρότερη τετραγωνική πλάκα, με κύκλο εσωτερικά εις τον οποίον είναι σκαλισμένη εξασκελής μαργαρίτα. Γύρω από την μαργαρίτα αυτή υπάρχουν μισοσβησμένα γράμματα, εκ των οποίων διακρίνεται ένα Α, στο μέσον δε κυκλικά η λέξη «Αθούριο».
Υπάρχει η υποψία ότι η πέτρα και η επιγραφή είναι λείψανο της Ακροπόλεως της αρχαίας Στράτου, στην οποία ασφαλώς αναφέρεται η επιγραφή και τοποθετήθηκε στο δάπεδο όπως βρέθηκε εκεί, αφού ο χώρος αυτός ήταν η Ακρόπολη της Στράτου.

ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ

Το Σχολείο Βυδιακίου ιδρύθηκε περί το έτος 1890, ή λίγο πριν. Στεγάστηκε και λειτούργησε διαδοχικώς σε ιδιωτικά –συχνά ακατάλληλα – οικήματα, μέχρι της αποπεράτωσης του Δημοσίου διδακτηρίου.
Το οικόπεδο όπου ανεγέρθηκε, δεν επιλέχτηκε από αρμόδια Αρχή, όπως προβλέπεται. Καθώς μαρτυρούν οι παλαιότεροι, ο οικοπεδούχος (Κ. Ευθυμιόπουλος) χρωστούσε χρηματικό ποσό στον ομοχώριο Δάσκαλο, και εκείνος για να πάρει τα χρήματά του, εισηγήθηκε την αγορά του οικοπέδου του οφειλέτου του, το οποίο αγοράσθηκε από το Ελληνικό Δημόσιο, με χρήματα του Εθνικού ευεργέτου Ανδρέα Συγγρού. Είναι δηλαδή το σχολείο μας Σύγγρειο.
Η πολυδάπανη μορφοποίηση του επικλινούς χώρου (τέσσερις επάλληλοι υψηλοί μανδρότοιχοι κλπ.) και η ανέγερση του επιβλητικού λιθόκτιστου κτιρίου, τελείωσε το 1916. Σκεπάστηκε με γαλλικά κεραμίδια. Άρχισε να λειτουργεί το 1932. Έγινε διτάξιο το 1935 και τριθέσιο το 1966. Το 1970 λόγω του μικρού αριθμού μαθητών, υποβιβάστηκε σε διθέσιο. Από το 1974 λειτούργησε σαν μονοθέσιο έως το 1988 όταν και έκλεισε οριστικά.
Το 1965 είχε περί τους 90 μαθητές. Κατά τα έτη 1963-1974, συντελέσθηκαν σε αυτό έργα υποδομής και βελτίωσης των χώρων. Κατασκευάστηκαν αποθήκη, υπόστεγο θύρας εισόδου, σχολικό ηρώο. Εμπλουτίστηκε με παιδική χαρά. Εικονογραφήθηκαν οι τοίχοι του προαυλίου με εικόνες από την Εθνική Ιστορία. Δημιουργήθηκε πλούσια βιβλιοθήκη-άνω των 500 τόμων με χρήματα της Σχολικής εφορίας και δωρεές. Η Βιβλιοθήκη του Σχολείου, την περίοδο αναφερόταν σε επίσημες εκδόσεις, μεταξύ των 27 Σχολείων, Δημοτικής και Μέσης Εκπαίδευσης της χώρας, που διαθέτουν αξιόλογη βιβλιοθήκη.

Από τη στάθμιση των θολών, ως προς τη σειρά, πληροφοριών περί των δασκάλων που δίδαξαν στο χωριό μας, αυτοί πρέπει να ήσαν κατά σειρά οι εξής:
Σπυρογιαννόπουλος (1895), Καβασιάδης (1900), Παπαδημητρίου Χρήστος, Βασιλακόπουλος Γ., Λούπας, Σουλιμιώτης, Βασιλειάδης, Παπαϊωάννου Γ. (Καφάσης), Παπαδημητρίου Μιλτ., Αναγνωστόπουλος Ν., Τσίκας Θ., Παπαδημητρίου Ιω., Νικολοπούλου, Βερροιοπούλου Κ., Καραγιαννοπούλου Άννα, Καραλής Ιω., Παπαϊωάννου Αλκαίος, Μπράμος Μαρίνης, Παπαδόπουλος, Παπαδημητρίου Θεόδωρος, Μουτζούρης Κ. (Ιερέας), Μουτζούρης Δημ., Πλουμπίδης, Κάππος Ευ., Τσιούλος Κων., Καράμπελα Νίκη, Πλιάτσικας Ιω., Σπηλιόπουλος Αθ., Μητρόπουλος Αν., Δούρος Νικ., Μπουρμποπούλου Β., Κηπουρός Κωνσταντίνος (1963-1975), Χρυσοστόμου Καλ., Καρούντζου Βικ., Νικήτας Νικ., Λαμπράκη Μαρ., Ρουμελιώτη Ελ., Τόλης Ευθύμιος, Χλόψιος Σπ., Κοσκολού Σταυρ., Γεωργούλας Ιω. (1976-1982), Ανδρέου Φωτ., Γιαννόπουλος Ιω., Ροκανάς Θεοδ., Μακρής Ιω. & Χατζή Αλεξάνδρα (1987-1988) η οποία είναι και η τελευταία δασκάλα του σχολείου με τέσσερις μαθητές. Το επόμενο έτος το σχολείο συμπεριλήφθη στα καταργούμενα σχολεία.

Πέρασαν 26 χρόνια που δεν λειτουργούσε το δημοτικό σχολείο Βυδιακίου σταμάτησε να λειτουργεί. Στις 17 Αυγούστου 2014 όμως κάτι άλλαξε. Με πρωτοβουλία και φροντίδα του Γιώργου Κολιόπουλου το σχολείο γέμισε παιδιά που συμμετείχαν στην εκδήλωση με θέμα: «το Σχολείο ανοίγει – τα παιδιά ζωγραφίζουν». Η επικεφαλής της εκδήλωσης ζωγράφος Πηνελόπη Τσουκαλά προσέφερε τις γνώσεις και το μεράκι της, μίλησε στα παιδιά για την ζωγραφική, έδωσε τις οδηγίες της και τα παιδιά συμμετείχαν με κέφι και ζωγράφισαν με ελεύθερο θέμα. Η ζωγράφος για την προετοιμασία και διεξαγωγή της εκδήλωσης πλαισιώθηκε από ομάδα μανάδων αποτελούμενη από τις : Λουϊζα Χαρατσάρη – Σπηλιοπούλου δασκάλα, Κατερίνα Σταφυλά – Κολιοπούλου φιλόλογο ειδικής αγωγής, Ελένη Μπούμη σχεδιάστρια κοσμημάτων, Γεωργία Δημητρακοπούλου στέλεχος στην εκπαίδευση, Μαρία Νικολοπούλου χημικό μηχανικό. Επίσης, οι νεαρές Μυρτώ, Κωνσταντίνα και Άλκηστις εθελοντικά προσφέρθηκαν και βοήθησαν στην διαμόρφωση του χώρου και την διεξαγωγή της εκδήλωσης.
Tα παιδιά συμμετείχαν με ενθουσιασμό στη ζωγραφική και ζήτησαν να επαναληφθούν ανάλογες εκδηλώσεις. Πολλά από αυτά ρώτησαν για το πώς ήταν το σχολείο όταν λειτουργούσε, ζήτησαν να ακούσουν σχετικές ιστορίες, με απλές ερωτήσεις αναζητούσαν κάτι από τις ρίζες τους.
Επίσης, φανερή ήταν η νοσταλγία και η συγκίνηση των γονιών και των παππούδων που τόσα χρόνια μετά μπήκαν στο σχολείο όπου έμαθαν τα πρώτα τους γράμματα και το είδαν πάλι γεμάτο από παιδιά. Γύρισαν πίσω στο χρόνο, άλλος έψαχνε το σημείο που καθόταν όταν ήταν μαθητής, άλλος θυμόταν τους δασκάλους και τους συμμαθητές του και άλλος τα παιχνίδια ή στιγμές των μαθητικών του χρόνων.
Η όμορφη αυτή εκδήλωση φέρνει στην επικαιρότητα κάτι πιο σημαντικό δηλαδή την αξιοποίηση του καταπληκτικού χώρου του σχολείου σαν Πολιτιστικό Κέντρο. Οι ιδέες και οι προτάσεις για το τι μπορεί να γίνει ακολουθούν η μία την άλλη, όπως : Να επαναληφθεί η ζωγραφική, να συγκεντρωθούν και να εκτεθούν παλιές φωτογραφίες, να γίνει έκθεση με παραδοσιακά αντικείμενα και εργαλεία, να γίνει έκθεση φωτογραφίας και ζωγραφικής με θέματα από τη φύση και το χωριό. Ακόμη, να διοργανώνονται εκδηλώσεις όπου οι μεγαλύτεροι θα διηγούνται στα παιδιά ιστορίες από τα παλαιά αλλά και παραμύθια, οι γυναίκες του χωριού θα παρουσιάζουν τοπικές συνταγές φαγητά και γλυκά, θα γίνεται παρουσίαση και καταγραφή των τραγουδιών μας και του τοπικού λεξιλογίου, θα προβάλλονται ταινίες κλπ.
Είναι σίγουρο ότι αυτή την προσπάθεια θα την αγκαλιάσουν οι Βιδιακίτες, και ο καθένας θα προσφέρει στο αντικείμενο που θέλει και γνωρίζει. Ήδη στην εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε δραστηριοποιήθηκαν νέα άτομα και δηλώθηκε από ακόμα περισσότερα άτομα η διάθεση για προσφορά σε ανάλογες δραστηριότητες.