Παραθέτουμε κάποια από τα σημεία ενδιαφέροντος του χωριού μας…

ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ

Στο κέντρο του χωριού μας δεσπόζει το κτίριο του Δημοτικού Σχολείου.
Το σχολείο του Βιδιακίου ιδρύθηκε γύρω στο 1890. Για αρκετά χρόνια στεγάστηκε σε διάφορα ακατάλληλα για σχολείο οικήματα, μέχρις ότου ολοκληρώθηκε το 1932 το κτίριο που σήμερα στολίζει το κέντρο του χωριού μας. Είναι ένα πετρόκτιστο κτίριο δωρεά του εθνικού ευεργέτη Ανδρέα Συγγρού. Λειτούργησε μέχρι το 1988.
Το κτίριο έχει χαρακτηριστεί από το υπουργείο Πολιτισμού ως διατηρητέο.
Στα χρόνια της λειτουργίας του ήταν το κέντρο του χωριού, όχι μόνο για την γνώση που προσέφερε αλλά και για τι δραστηριότητες που λάμβαναν χώρα.
Στα προαύλια του σχολείου έπαιζαν όχι μόνο οι μαθητές αλλά και τα μεγαλύτερα ή μικρότερα παιδιά.
Πολλοί από εμάς αναπολούμε την εποχή που παίζαμε αμπάριζα, καλόγερο, μέλισσα, το ψαμ ψιμιρίμ (δαχτυλίδι), κρυφτό ή κυνηγητό.
Οι μεγαλύτεροι θυμούνται με νοσταλγία πως εκεί έπαιζαν τον την γουρουνίτσα, την μηλίτσα, το βάρι-βούρι (λουρί της μάνας), τον μπήκιο, τον κλίτσικα, την κουρύνα, τον τόκα, ον τσίκιρι (με πεντάρες, χαλκούνες), την ξυλογαϊδάρα, το μπιζ, τα σκαμάκια, τα πεντόβολα κ.α.

Τα τελευταία χρόνια στα προαύλια διεξάγεται το πανηγύρι τον Δεκαπενταύγουστο.

Ο σύλλογός μας ξεκίνησε εργασίες αποκατάστασης των εξωτερικών και εσωτερικών χώρων του σχολείου, των αιθουσών και του γραφείου αλλά και των προαυλίων. Έχει μετατραπεί σε Πολιτιστικό Κέντρο με φιλοδοξία μας να φιλοξενεί πολιτιστικά δρώμενα και να προσελκύει τα παιδιά, τους νέους ή όσους αισθάνονται έτσι που ζουν ή επισκέπτονται το Βιδιάκι.
Το καλοκαίρι του 2014 στο Σχολείο
διοργανώθηκαν απογεύματα ζωγραφικής και δημιουργικού παιγνιδιού για παιδιά,
λειτούργησε ως κινηματογράφος με προβολή ταινιών για μικρούς και μεγάλους,
έγινε ομιλία – παρουσίαση της ιστορίας του Σχολείου από τον δάσκαλο Κωνσταντίνο Κηπουρό και ακολούθησε συζήτηση αναπόληση ιστοριών από την ζωή των αλλοτινών μαθητών.

Το Πάσχα του 2015 στο Σχολείο και πάλι τα παιδιά συγκεντρώθηκαν στο Σχολείο έπαιξαν, ζωγράφισαν και είδαν ταινία.

Το καλοκαίρι του 2015 το Σχολείο ζωντάνεψε και πάλι με
ζωγραφική και παιγνίδι για τα παιδιά,
έκθεση ζωγραφικής της πατριώτισσάς μας Πηνελόπης Τσουκαλά,
διοργανώθηκε μια βραδιά με σκοπό τη συλλογή «βιδιακίτικων» λέξεων και παροιμιωδών εκφράσεων
προβολές ταινιών για μικρούς και μεγάλους.

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ

Στην κορυφή του ομώνυμου λόφου βρίσκεται η εκκλησία της Παναγίας. Η εκκλησία, που σύμφωνα με το λίθινο υπέρθυρο, χρονολογείται από το 1871 αρχικά ήταν ναός Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης. Δεν γνωρίζουμε πότε έγινε ναός που τιμά την Κοίμηση της Θεοτόκου. Είναι όμως σημείο αναφοράς για όλους τους Βιδιακίτες και τους κοντοχωριανούς μας.
Πολλοί είναι εκείνοι που ζητούν την βοήθεια της θαυματουργής Παναγίας, της προστάτιδας του Βιδιακίου σύμφωνα με τις μαρτυρίες χρόνων και χρόνων.
Κάθε Δεκαπενταύγουστο επισκέπτονται το Βιδιάκι για να ανάψουν ένα κεράκι στην χάρη της.

Στο ύψωμα, εκτός από το κοιμητήριο, σώζεται τμήμα ένα μικρό κυκλώπειου Μυκηναϊκού τείχους
ισοδομικής κατασκευής. Έχει ύψος ένα μέτρο και μήκος πέντε μέτρα.
Το τείχος περιέκλειε την Ακρόπολη της αρχαίας πόλης Στρατίης (του 12ου π.Χ. αιώνα).

Η θέα όμως από την Παναγιά είναι συγκλονιστική. Ο επισκέπτης μπορεί να απολαύσει την πανοραμική θέα στην γύρω περιοχή, να αφήσει το μάτι και τις αισθήσεις να ταξιδεύσουν στα βουνά της Δίβρης, στο οροπέδιο της Φολόης, στο δάσος και το ποτάμι του Ερυμάνθου.

ΠΑΛΑΙΟΣ ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ

Την Κάτω Ρούγα βρίσκεται ο παλαιός Ναός του Αγίου Δημητρίου. Στεγάζεται σε οίκημα συνυφασμένο με την ιστορία του χωριού, αφού κατασκευάστηκε επί Τουρκοκρατίας. Χρησίμευε γι την αποθήκευση των σε είδος φορολογιών που εισέπρατταν οι Τουρκαλβανοί του Λάλα. Μετά την απελευθέρωση όντας το μεγαλύτερο κτίριο του χωριού μετατράπηκε σε εκκλησία του πολιούχου του Βιδιακίου Αγίου Δημητρίου. Με νοσταλγία οι μεγαλύτεροι θυμούνται την εκκλησία όπου βαπτίστηκαν ή παντρεύτηκαν!

ΓΕΦΥΡΙ ΤΟΥ ΔΟΜΟΚΟΥ

Το γεφύρι βρίσκεται σε δύσβατο τώρα πια σημείο. Για πολλά χρόνια ήταν έργο αναγκαίο και ωφέλιμο για τους κατοίκους της ευρύτερης περιοχής και διέξοδο επικοινωνίας τους προς Ηλεία, Αχαΐα και αντιστρόφως.
Γεφύρι σπάνιας αρχιτεκτονικής ομορφιάς, μονότοξο κομψοτέχνημα, με σχολαστικά πελεκημένη πέτρα και τέλειες αναλογίες είναι γνήσιο χαρακτηριστικό γνώρισμα της πατροπαράδοτης τέχνης των Λαγκαδινών μαστόρων. Το καμαρολίθι έχει μήκος 80 εκατοστά και ένα άλλο χαρακτηριστικό του είναι η κλίση του στηθαίου, που πιθανόν να έγινε για λόγους στατικότητας, βάρους, δυσκολίας μεταφοράς ή και καλαισθησίας ακόμη. Είναι χτισμένο στο πιο στενό σημείο του Ερύμανθου και τα βάθρα του δεξιά και αριστερά στηρίζονται σε συμπαγή βράχο.
Χτίστηκε το 1870 από την κομπανία των Μοναστηριωτών αδελφών Πουρνάρα οι οποίοι κατάγονται από τους ξακουστούς Λαγκαδινούς μαστόρους.

Λέγεται πως για την κατασκευή του οι Πουρναραίοι χρησιμοποίησαν την μέθοδο των Λαγκαδινών μαστόρων με τα αυγά και τη μαστίχα αλλά και το μαλλί προβάτων και γιδιών (το λεγόμενο κοζά) που τοποθετούσαν στο διπλοτοίχι για να αντέχει στους κραδασμούς αλλά και από τυχόν σεισμούς .

Με ενέργειες του συλλόγου Βιδιακιτών και επί προεδρίας Κων/νου Κηπουρού προς την Β’ Εφορία Αρχαιοτήτων στην Πάτρα την 28/01/2002, χαρακτηρίστηκε από το υπουργείο πολιτισμού με το ΦΕΚ 886/02/07/2003 ως διατηρητέο μνημείο με το αιτιολογικό ότι “…η ανωτέρω γέφυρα αποτελεί σημαντική μαρτυρία για τον τρόπο επικοινωνίας και την κοινωνικοοικονομική οργάνωση της περιοχής και είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ιστορία της ευρύτερης περιοχής από την αρχαιότητα ως σήμερα καθώς και με τις μνήμες των κατοίκων”.

Οι διαστάσεις του είναι :
Μήκος: 26,5 μέτρα
Άνοιγμα καμάρας: 15,4 μέτρα
Ύψος από το νερό: 10 μέτρα, ανάλογα με την εποχή και τα κατεβάσματα του ποταμού
Πλάτος στη βάση του: 3,03 μέτρα.

ΓΕΦΥΡΙ ΣΤΑ ΓΟΥΒΙΑ

Βρίσκεται σε μικρή απόσταση από το χωριό Βιδιάκι, στο ρέμα “Γούβια” και είναι μονότοξο, σε καλή κατάσταση και καλντερίμι στη βάση του πυθμένα του ρέματος.
Το γεφύρι στα Γούβια χτίστηκε από ντόπιους μαστόρους με την συνδρομή απογόνων των παλιών Πουρναραίων μαστόρων, που έχτισαν το γεφύρι στο Δομοκό και εν πολλοίς με την ίδια τεχνοτροπία. Χρησιμοποίησαν πέτρα της περιοχής. Φυσικά για τη μεταφορά είχαν μουλάρια και γαϊδούρια. Δεν υπήρχε τίποτα άλλο τότε.
Χτίστηκε με δαπάνη του Νικ. Κηπουρού ή Σπανού το 1938, ενώ το στηθαίο είναι μεταγενέστερη προσθήκη. Υπάρχει μια πλάκα ενεπίγραφη στον τοίχο από τους μαστόρους που το έχτισαν και ανέφερε το όνομά του και το έτος που χτίστηκε. Η περιοχή λέγεται Γούβια.

Το γεφύρι στα Γούβια εξυπηρετούσε τους κατοίκους του Βιδιακίου και τους άλλους περαστικούς στις αγροτικές και ποιμενικές τους εργασίες, είχαν τα κοπάδια τους τριγύρω, τα ποιμνιοστάσια, τα κονάκια.
Όσον αφορά το όνομα, γούβια είναι η γούβα, τα μικρά γουβάκια και έτσι ονομάστηκε στα “Γούβια” γιατί υπήρχαν τέτοιες γούβες εκεί. Το ρέμα στο γεφύρι λέγεται ρέμα των Γουβιών. Πέραν της άποψης της ονομασίας του γεφυριού από τις γούβες, υπάρχει και η πιθανότητα η ονομασία να προέρχεται και από το νυχτόβιο πτηνό Γούβης ή Γούβι – Βίας – Μπούφος που κουρνιάζει εκεί, όπως αφηγήθηκε ο Κ. Ι. Κηπουρός

Η τοποθεσία που είναι χτισμένο το γεφύρι λέγεται Λουπουνάρι και οι διαστάσεις του γεφυριού είναι:
Άνοιγμα καμάρας:  5 μέτρα
Ύψος:  5,20 μέτρα
Πλάτος:  3,15 μέτρα
Μήκος:  18,60 μέτρα
Πλάτος καμαρολιθιού:  0,30 μέτρα
Ύψος στηθαίου: 0,80 μέτρα